Over girlpower, liefde en de zwarte identiteit..

0

Nadat we in februari getrakteerd zijn op #Wakandaforever, krijgen we nu van eigen bodem een voorstelling van Well Made Productions: Beneatha’s Place.

Let wel, ditmaal zonder special effects en ook die 3D-bril mag je thuis laten. In de woorden van Samora Bergtop, een van de producenten van Well Made Productions: ‘Dit is gewoon live man! Mensen staan gewoon live voor jou te spelen. Als ik iets fout zeg dan ben je erbij en dan ga je ook zien hoe ik, met zweet op m’n bovenlip, mezelf hier weer uit ga redden. Samen iets voelen.. Dat is wonderlijk. Intiem. Magisch!’

In mei ’18 gaat Beneatha’s Place met première. Op een donderdag in april mag ik, samen met enkele anderen, een aantal personen interviewen die een bijdrage geleverd hebben aan de voorstelling. Naast Samora spreek ik drie acteurs: Jetty Mathurin, Mandela Wee Wee en Yorick Zwart, over waarom deze voorstelling gezien moet worden.

Wat het bijzonder maakt, vertelt Mandela, is dat het een beetje vergelijkbaar met Black Panther, geschreven is door een zwarte man, vertaald is door een zwarte vrouw, geproduceerd is door twee zwarte vrouwen en gespeeld door een bijna volledige zwarte cast. Ik maak eruit op dat de ‘zwarte identiteit’ centraal staat in de voorstelling. ‘Is dit nodig?’, vraag ik aan Samora. ‘Een stuk waarin de zwarte identiteit centraal staat?’ ‘Ja, het is broodnodig! Omdat we het hebben weggelaten. De ‘andere stem’ is niet zichtbaar en hoorbaar geweest. En tegelijkertijd denk ik: Dit moet fucking normaal zijn dat we dit soort verhalen maken omdat het verhalen over mensen zijn! Mijn kinderen moeten gewoon, als zij naar de film of theater toegaan, een weerspiegeling zien van zichzelf. En dat zijn ook verhalen waarin het rassenvraagstuk op scherp wordt gesteld.’

Ok, en hoe komt dat allemaal tot uiting? Na Jetty, Mandela en Yorick gesproken te hebben maak ik op dat het verhaal dat zich op Nigeriaanse bodem afspeelt, in elk geval gaat over de volgende onderwerpen:

Girlpower

Mandela speelt de invloedrijke politicus Asagai in het eerste deel van het verhaal met aan zijn zijde: Beneatha. Jetty of eigenlijk ‘tante Fola’ benadert Beneatha om via haar invloed uit te oefenen op Asagai, want: ‘[..] als je diep kijkt dan zie je dat we een mate van macht hebben, die voor mannen niet te zien is.’

Mandela lacht wanneer Jetty de zin uitspreekt. ‘Het doet me denken aan Michelle Obama. Wij zien [Barack] Obama als altijd together, maar misschien voelt hij zich af en toe helemaal bruya (opgefokt) en wil hij mensen uitschelden’. Dan is het waarschijnlijk een Michelle Obama die hem helpt met het herpakken van zijn focus. En dat brengt mij op het volgende onderwerp dat centraal lijkt in het stuk:

(Black) Love

Jetty vervolgt met dat zij het niet altijd eens is met de feministische gedachte om met andere vrouwen samen te spannen tegen mannen. Tante Fola benadert Beneatha juist met de gedachte dat zij hem sterk moet houden. ‘Want alleen dan, wanneer die mannelijke en die vrouwelijke kant samenkomen kunnen we het geheel maken.’ Mandela en ik zijn er beiden stil van en moeten deze even op ons laten inwerken voordat ik de volgende vraag kan produceren.

Leer van je ouderen

In het tweede deel van de voorstelling wordt de tijd vooruitgespoeld en zien we hoe het rassenvraagstuk zich ontwikkelt door de tijd. De oudere generatie draagt hun levenslessen over aan de jongere generatie.

‘De fouten die ik heb gemaakt, die hoeven jullie niet te maken!’, zegt Jetty. En om een voorbeeld te gebruiken haalt ze een bekend Surinaams gezegde aan: ‘Je diploma is je man, waarmee eigenlijk wordt gezegd: Die man, die is eigenlijk niet zo belangrijk. Maar mijn diploma heeft geen handen om me vast te houden. M’n diploma heeft geen schouders waar ik mijn hoofd tegenaan kan leggen wanneer ik het niet meer zie zitten..’

Cultural appropriation

Yorick vertelt over zijn rol in het tweede deel van de voorstelling waarin hij als professor aan de universiteit het voorstel doet om de studie ‘Afro-Amerikaanse wetenschappen’, te veranderen door ‘Kritische witheidstudies’. Yorick legt uit dat dit niet bij iedereen in goede aarde valt; de professor wordt ervan verweten opnieuw te koloniseren… Dit is een interessant vraagstuk wat ook vandaag de dag regelmatig aan de orde komt: Wie heeft het recht om een verhaal te vertellen of iets toe te eigenen? Degene die het aan den lijve heeft ondervonden of degene die er (slechts) kennis over heeft opgedaan?  Het doet me een beetje denken aan de ‘Bo Derek braids’ van Kim Kardasian…

Beneatha’s Place is het tweede deel van een vierluik en volgt na ‘A Raisin in the sun’. De première is op 3 mei a.s. in de Stadsschouwburg Amsterdam. Op 19 en 20 mei draait de voorstelling in het Zuidplein Theater in Rotterdam.

Check de website voor meer info over de voorstelling en de speeldata in onder andere Utrecht, Groningen en Den Haag: www.wellmadeproductions.nl

Ik zeg laten we er net zo’n feestje van maken als bij Black Panther. Who’s with me?

 

 

Door: Grace Stelk

 

 

Geen reacties

Review “Tuintje in mijn Hart”

Een tijdje terug werd ik door Anita (oprichtster Black Ladies Talk) gebeld met de vraag of ik naar de persvoorstelling wilde van de nieuwe film ...