Suriname… familie zonder bloedband

0

Ik woon inmiddels al 10 maanden in Suriname. Ik heb nog steeds een vakantiegevoel. Ren nu niet allemaal naar je werkgever om je ontslagbrief in te leveren. Ik ben om 13.30 uur klaar met werken en heb dan nog een hele middag voor mij liggen. Ik moet nog wennen aan het feit dat na het werk iedereen een dutje doet. 31 jaar werken tot 17.00 uur krijg ik niet zomaar uit mijn systeem dus komt bij mij geen zandmannetje in de middag langs. Ik lig dus maar al nippend aan een glas koude stroop of sap in mijn hangmat te mijmeren.

Suriname is klein. Tenminste voor iemand die gewend is aan reizen is er eigenlijk binnen Suriname weinig te doen. Alles is hetzelfde. Er is weinig variatie. Overal dezelfde prachtige natuur, dezelfde rommel op straat, dezelfde Chinese winkels met dezelfde kwalitatief slechte spullen. Als je niet ondernemend bent raak je in een sleur. Een soort stand-by modus.
Het is voor mij steeds weer een uitdaging om bij het herontdekken van mijn geboorteland nieuwe dingen te beleven. Ik focus mij voorlopig op maatschappelijke zaken. Geen politiek, maar vrijwilligerswerk, groepen gelijkgestemden. Er wordt ontzettend veel georganiseerd in Suriname. De Surinamer houdt ervan om samen met anderen te zijn. We zijn familiemensen, en familie is niet per definitie een bloedverwant. Zo noemen de kinderen van mijn collega mij na schooltijd ‘tante’.
In mijn zoektocht naar leuke groepen kom ik veel tegen. Niet alles vind ik zinvol. Ik heb bijvoorbeeld niks met de padvinderij, en de elite zwemclub laat ik ook links liggen. Maar weet je hoeveel organisaties er zijn die zich bezig houden met bijvoorbeeld vrouwenzaken? Er is voor elke etniciteit wel een aparte vrouwen organisatie. In principe vind ik dat wel jammer hoor, die scheiding,maar er blijft nog genoeg aan gemende groepen over. De meeste organisaties hebben een facebookpagina dus er een vinden is niet moeilijk. Wat wel moeilijk of liever gezegd lastig is, is contact leggen. Ga in Suriname niet af op een telefoonnummer dat ergens vermeld staat. Er wordt zelden of helemaal niet opgenomen en als je al iemand aan de lijn krijgt weet die nergens van af, dus word je geadviseerd terug te bellen of langs te komen. Ik ben dus vaak op pad om op uitnodiging een kennismakingsbezoek te brengen aan al die vrouwenclubjes. Mijn echtgenoot doet dan dienst als mijn prive-chauffeur. Hij heeft er inmiddels genoeg van om mij elke keer weer naar die ene afspraak die vast wel leuk wordt, te rijden dus ik begin binnenkort weer met rijlessen, wat ook weer een avontuur is dat ik met jullie zal delen.
Ik ben voor veel dingen te porren. Wanneer ik dus naar een kennismakingsavond ga op uitnodiging van iemand, of op basis van een veelbelovende Facebook pagina van club zus en zo, dan heb ik bepaalde verwachtingen. Helaas blijft het soms bij het eerste bezoek omdat er geen chemie tussen mij en de rest is.
De afgelopen week ben ik weer op basis van een Facebook evenement naar een bijeenkomst geweest die ik zo leuk vond dat ik hoop dat er snel een vervolg komt. Ik ging naar de bijeenkomst van Sysa. Dat staat voor Si yu Sa oftewel zie om naar je zus. Zorg voor je zuster, en weer was daar het wij-idee, het familiegevoel. Zusters, een band, een familie zonder bloedverwantschap.
In een ongedwongen setting onder het genot van een ( alcoholvrije) cocktail je verhaal delen met andere vrouwen. Het was een verademing om gewoon met mensen te kunnen praten zonder het verplichte visitekaartjesmoment. Er was daar zoveel power aanwezig dat ik bij thuiskomst nog lang heb zitten nagenieten van de avond. Ik werd omarmd door de sfeer en de verhalen en ik omarmde wie ik ben. Ik had mijzelf al gevonden in Suriname op de fles cola. Nu heb ik er ook zusters bij.

Geschreven door: Maureen Wells [Suriname Zusters]

Geen reacties