Zombie in joggingpak!

0

Moe. Al-tijd moe. Ik kon mijn bed niet uitkomen en nam twee dutjes per dag. Op feestjes stond ik niet meer midden op de dansvloer te lachen met vrienden, maar zat ergens in een hoekje. “Ik weet dat ik hiervan zou moeten genieten, maar het kost gewoon te veel energie”, dacht ik dan. “Het komt gewoon door alle stress en het gebrek aan slaap. In de herfstvakantie ga ik gewoon op tijd naar bed en lekker veel slapen. En als ik dan nog steeds moe ben… dan is er echt iets mis”.
En je raadt het al. Na de herfstvakantie voelde ik me net zo rot als ervoor. Wat zou het kunnen zijn? De ziekte van Pfeiffer? Nee, dat had ik al een keer gehad. Misschien een vitamine D tekort? Vooral mensen met een donkere huidskleur hebben hier last van. De melanine in hun huid blokkeert de zonnestralen, waardoor het lichaam minder vitamine D kan aanmaken en dat veroorzaakt oververmoeidheid. Het was inmiddels november, het zou dus goed kunnen…
Een paar weken later liet ik bij de dokter mijn bloed prikken. Intussen ging het steeds slechter met me. ‘s Morgens kwam ik met moeite mijn bed uit, of helemaal niet en werd dan 4 uur later wakker. Tijdens de lessen was ik niet zo actief en nieuwsgierig als normaal, maar gebruikte ik tevergeefs, al mijn energie om mijn ogen open te houden, en in de lunchpauze sliep ik op een zitzak in een leeg lokaal. Mijn vrienden zag ik steeds minder omdat ze me niet leken te begrijpen. Hoe konden ze ook, ik begreep mezelf niet eens. Ik was een zombie in joggingpak die huilde om alles en meestal om niets. Alleen mijn vriend stelde die ellendige en ó zo frustrerende vraag niet: “Maar wáárom ben je zo verdrietig?” Hij was er gewoon.
Nerveus ontving ik de resultaten van het bloedonderzoek. Ik had inderdaad een vitamine D tekort. Ik begon dus gelijk supplementen met een hele dosis zon-vitamine te slikken. Mijn schoolpsychologe zei: “Als je je na de vakantie nog niet beter voelt, gaan we op bezoek bij mijn collega in de stad.”
Na een welverdiende, door mama gepamperde, kerstvakantie controleerde ik weer mijn vitamine D niveau. Perfect. Mijn vermoeidheid… totaal niet. En dus zat ik niet veel later in de stoel bij de psychiater, met een box tissues op het bureau tussen ons. “Heb je er wel eens over nagedacht om jezelf te doden?” “Nee. Maar soms vraag ik me wel af of ik op deze manier nog verder wil leven.”
Ik, Tirsa, de vrolijke 18 jarige kletskous, was depressief. Het verklaarde mijn onverklaarbare verdriet, de extreme oververmoeidheid, en waarom ik niet meer van dingen genoot waar ik normaal van hield.
In de komende paar maanden neem ik jullie mee op mijn moeilijke strijd tegen deze veelvoorkomende maar vaak verzwegen ziekte.
Depressie is, vooral in de black community, nogal een taboe. Hoeveel weet jij zelf eigenlijk van depressie? Bekijk nu mijn video waarin ik een aantal misverstanden uit de weg ruim.

Geen reacties

BLT Fashion News

Voor alle fashion & art lovers hebben wij goed nieuws: Binnenkort komt er een nieuwe, leuke subgroep van Black Ladies Talk; BLT Fashion!! Hoe fierce ...